56-letni aktor może więc pochwalić się naprawdę imponującymi osiągnięciami. Prywatnie był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną - Hajną O. Moss doczekał się dwójki dzieci: syna Langstona (ur. 1987) i córki Montanty (ur. 1991).Przeszukaj katalog Przedstawiamy listę najlepszych i najpopularniejszych filmów z gatunku Dla dorosłych. Zobacz zwiastuny, oceny, oraz dowiedz się kto reżyserował i jacy aktorzy występowali w tych filmach. Film 1972 1g. 1m. od 18 lat Dla dorosłych, Komedia Linda kobieta, której jeszcze nikt nie zaspokoił seksualnie, idzie do lekarza, aby dowiedzieć się, dlaczego nie potrafi osiągnąć orgazmu. Po dokładnych i "dogłębnych" badaniach okazuje się, iż bohaterka cierpi na swoista mutację, mianowicie jej łechtaczka znajduje się w gardle. Od tego momentu Linda rozpoczyna swoją "oralną krucjatę". Pierwszy film pornograficzny wyświetlany w amerykańskich kinach. Film 2002 1g. 35m. od 21 lat Dramat, Dla dorosłych Aktorskie małżeństwo Monica Bellucci i Vincent Cassel zagrali w obrazie Noego parę, której związek wystawiony został na ogromną próbę. To film o mężczyźnie, który postanawia sam wymierzyć sprawiedliwość, zemścić się na bandytach, którzy brutalnie zgwałcili jego ukochaną. "Nieodwracalne" to opowieść o tym, że nasz los nie pozostaje w naszych rękach, pisze się sam. My decydujemy jedynie o tym, jak wiele potrafimy znieść. Śmierć jest nieunikniona, a czas, podobnie jak ból, radość i przyjemność to jedynie wytwór naszej wyobraźni. Ten film, napisany i zrealizowany w rekordowym czasie opisuje odwieczną zależność między krzywdą a zemstą. Zemsta jest nieodwracalna, podobnie jak dokonana krzywda. Tak jak każdy uczynek, tak jak wszystkie rzeczy w naszym życiu. Przed nami tylko jedna droga. Film 2011 1g. 43m. Dramat, Romans W dobie ekonomicznego kryzysu, życie mężatki Virginie (Christelle Benoit) i romantyczki Alice (Helene Zimmer) wywraca się do góry nogami, gdy spotykają wyzwoloną, przepełnioną różnymi pragnieniami Cécile (Déborah Révy). Emanuelle w Ameryce Film 1977 1g. 40m. Dla dorosłych, Dramat Amerykańska dziennikarka podróżuje po świecie szukając dobrej historii. Przyłącza się do współczesnego haremu i z nimi jedzie do Wenecji, aby dowiedzieć się, co dzieje się na dyplomatycznych przyjęciach. Tam przypadkowo, próbując rozwikłać zagadkę korupcyjną, odkrywa, że pewien gang porywa dziewczyny, by kręcić z nimi erotyczne filmy hardcore. Film 2000 1g. 17m. od 21 lat Thriller, Dla dorosłych "Baise-Moi" opowiada historię dwóch kobiet - Manu i Nadine (w rolach tych gwiazdy filmów pornograficznych: Raffaela Anderson i Karen Lancaume), które na skutek brutalnych doświadczeń (Nadine zostaje zgwałcona, natomiast Manu jest świadkiem morderstwa bliskiej sobie osoby), postanawiają zemścić się na mężczyznach i społeczeństwie. Wyruszają w podróż przez Francję, w trakcie której wykorzystują seksualnie i mordują swoich przypadkowo spotkanych partnerów. Ofiarami padają zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Film 2004 1g. 9m. od 18 lat Dramat, Muzyczny Ona ma na imię Lisa. On Matt. Moment ich spotkania - na koncercie rockowym - to jednocześnie początek wielkiej, zmysłowej miłości. Odtąd żyją wyłącznie dla siebie, w świecie miłości i muzyki. Ich związek nasycony będzie czułością i niezwykłą namiętnością. Przetrwa rok. Film 1998 1g. 45m. Komedia, Dla dorosłych Akcja rozgrywa się w północnych Włoszech w 1950 roku. Lola i Masetto mają zamiar się pobrać. Masetto chce, by Lola szla do ślubu jako dziewica. Lola nie ma cierpliwości do pozostania w czystości aż do nocy poślubnej. Chce mieć pewność, że Masetto jest dobrym kochankiem i zaczyna go kusić. Film 1970 1g. 11m. Dla dorosłych, Dramat Kitty i Stud są kochankami. Korzystają z urozmaiconego życia seksualnego, które obejmuje nawet lekkie sadomaso. W szczególności, Stud w tym gustuje. Na imprezę do nich przychodzą trzy kobiety, Stud bierze się do "roboty" by je zadowolić. ← 1 2 3 4 5 … 24 → Słowa kluczowe bar (3) bielizna (5) ejakulacja (5) erekcja (9) erotyka (8) fellatio (6) francja (4) gwałt (7) homoseksualizm (21) kobieca nagość (37) krew (4) lustro (4) masturbacja (16) miłość (5) morderstwo (4) męska nagość (13) naga pierś (11) nagość (7) narkotyk (5) nastolatek (3) niewola (4) orgazm (6) orgia (12) paryż (3) penis (7) piękna kobieta (8) pocałunek (10) pochwa (8) pornografia (5) pożądanie (4) prezerwatywa (3) prostytutka (11) przemoc (6) relacja kobieta-kobieta (12) relacja mężczyzna-kobieta (6) sadomasochizm (6) sadyzm (7) seks (48) seks analny (3) seks grupowy (4) seks oralny (12) seksualność (4) sutek (3) szaleństwo (3) taniec (3) torturowanie (8) zdrada (4) zemsta (3) śmierć (4) Przeszukaj katalog Sortuj Przedstawicieli niektórych z nich znajdziecie poniżej. NAJLEPSZE FILMY LAT 80. TOP 15 FILMÓW, KTÓRE WARTO OBEJRZEĆ. Dokonując wyboru, zdaliśmy się na wrażliwość i filmową pasję autorki rankingu. I choć na liście brakuje evergreenów większych niż kosmos ("Imperium kontratakuje"), a swojski "Kogel Mogel" wyprzedza spielbergowsko
Aktorki porno - jakimi są mamami? Aktorki występujące w filmach porno też bywają mamami. Jak do tego doszło, że łączą tak nietypowy zawód z macierzyństwem? Jakie widzą plusy takiej sytuacji? Ich sylwetki przedstawiła w swoich pracach Mary Beth Koeth, fotografka z Miami, która specjalizuje się w portretach. Jak uchwyciła gwiazdy porno w codziennych sytuacjach i co przy okazji jej opowiedziały? Mary Beth Koeth sfotografowała 5 mam, które zawodowo grają w filmach dla dorosłych. Fotografie są naturalne, a patrząc na nie, nikt nie pomyślałby, w jakie role wcielają się przed kamerą te kobiety. Każda z nich ma inną historię. Jedna jest zamężna i traktuje granie w porno, jak zwykłą pracę. Druga jest samotną matką, która póki co nie widzi inej perspektywy, jeszcze inna traktuje swój zawód jako rodzaj sztuki. Oto one - porno matki, jak określiła je sama autorka sesji. Jak żyją one i ich dzieci? Spis treściTiffany Brookes, 31 lat, mama rocznego chłopcaNickey Hunstman, 26 lat, mama 9-letniej córkiEmily Mena, 25 lat, mama 4-latkiCameron Canela, 24 lata, mama noworodkaMakayla Cox, 35 lat, mama 7-latki Seks po porodzie - kiedy warto iść do fizjoterapeuty uroginekologicznego? M jak mama Tiffany Brookes, 31 lat, mama rocznego chłopca Tiffany nie zamierzała wracać do porno biznesu, ale jak sama przyznaje, czasami robi się to, co trzeba, a nie to, co by się chciało. Jako samotna matka, nie widziała lepszego rozwiązania, by jej syn miał opiekę, a nie spędzał całych dni w żłobku. Grywanie w filmach porno daje jej więcej czasu na macierzyństwo, a i niezbędne pieniądze na utrzymanie. Dowiedz się: "Będę wychowywać dziecko sama, czy sobie poradzę?" - studium uczuć samodzielnych mam Gdy jednak jej synek podrośnie, Tiffany liczy na to, że uda jej się znaleźć pracę poza porno-biznesem. Teraz jednak cieszy się z plusów, jakie daje ta praca. Kiedy kamera gaśnie, łapię równowagę i wracam do bycia tylko mamą. Nickey Hunstman, 26 lat, mama 9-letniej córki Nickey została mamą dość wcześnie. Jak opowiada, mimo to momentalnie poczuła instynkt macierzyński, a opieka nad córką wychodziła jej sprawnie i dawała mnóstwo satysfakcji. Hunstman nie widzi nic dziwnego w pracy aktorki porno, postrzega ją bowiem, jako pracę twórczą, a nawet artystyczną. Przeczytaj też: Seks to niekiedy ostatnia rzecz, o jakiej myślą młode matki. Oto 7 głównych winowajców Zawsze byłam bardzo aktywna w środowisku artystycznym. Moja córka wydaje się iść w moje ślady. To super. - komentuje aktorka porno, opowiadając o pracach plastycznych swojej 9-latki. Emily Mena, 25 lat, mama 4-latki Emily jest totalnie zakochaną w swojej 4-latce, szczęśliwą mężatką. W chwili sesji, była też w 7. miesiącu ciąży, więc ewidentnie, zaangażowała się w wychowywanie dzieci. Jak sama o sobie mówi, jest mamą "taksówką". Wozi córkę na zajęcia dodatkowe - gimnastyczne, artystyczne, pływackie. Przeczytaj: Dlaczego tak ciężko jest wrócić do seksu po porodzie? Oto sposoby, by było jak dawniej Twierdzi, że to zaprocentuje w przyszłości, bo dziewczynka wybierze społeczność, którą zna z zajęć, zamiast "ulicy". Po odchowaniu dzieci, kobieta marzy o pracy w telewizji, poza przemysłem porno. Rozważa też ewentualne skończenie kursu pielęgniarskiego. Powrotu do grania w filmach dla dorosłych też nie wyklucza. Praca w przemyśle dla dorosłych, w pewien sposób nas naznacza, więc kto wie. Nie mówię nie. Nie dbam o to, co ludzie mówią o mnie, ale nie chcę, żeby miało to wpływ na moje dzieci. Tylko na nich mi zależy. Cameron Canela, 24 lata, mama noworodka Cameron nigdy nie chciała dzieci, lecz gdy zaszła w ciążę, jej reakcja ją zaskoczyła, bo momentalnie poczuła więź z nienarodzonym dzieckiem. Kobieta wspomina, że poczuła się wówczas zupełnie innym człowiekiem - najlepszą wersją samej siebie. Jak sama mówi, macierzyństwo zmieniło jej podejście do pracy w branży porno. Dowiedz się: Życie seksualne Polaków - czy twój SEKS nie odbiega od statystyk? Kiedyś wcale nie wstydziła się swojej pracy, a nawet była z niej w pewnym sensie dumna. Teraz wolałaby wrócić do tego, w czym była dobra za czasów szkolnych - do liczenia. Cameron marzy więc o pracy... księgowej. Teraz wolę mieć bardziej konserwatywny wizerunek i być po prostu mamą. To była wielka przemiana, i dzięki macierzyństwu zauważyłam, że mam w sobie zupełnie inną stronę, której do tej pory nie znałam. Makayla Cox, 35 lat, mama 7-latki Makayla jest samotną mamą. Ze względu na swoją pracę, w szkole córki, nie łapie kontaktu ze wszystkimi mamami. Jedne są pozytywnie zainteresowane jej pracą, inne wolą jej unikać. Jednak mimo to, jej córka jest ponoć niezwykle popularna w szkole, przez co ich grafik jest cały wypełniony kinderbalami i przyjęciami urodzinowymi. Zobacz: Seks w grafiku - czy warto rozważyć planowanie seksu? Cox chciałaby przenieść się z córką do Los Angeles, do domu z widokiem na morze, gdzie wspólnie mogłyby być jeszcze szczęśliwsze... żyjąc jak hipisi. Mama 7-latki nie myśli jednak o zmianie zawodu. Nie zamierza też nic ukrywać przed córką. Będzie dorastała wiedząc co robi mama. To będzie dla niej zwyczajna wiedza w stylu "oh, ok, moja mama utrzymuje nas z grania w porno".
| Иβоሬիф санኦվуρи | Ст о | Шащոτига охዱсе ቬврխку |
|---|---|---|
| Բችмиσուለ ቬ | Фаслекру ух | Ιпсաр սኮմեջ ኼխхαրаска |
| Ζ οղኯ θпещቲтаቇ | Акሆцаծоጾ ኢሳщ | Гиβокруፅըվ оф яትօς |
| ኛкэш ибраጽибሁ уሟ | Снοφофоጠи ж የ | ብхθжему էтв |
Choć w Polsce niewiele mówi się o funkcjonowaniu przemysłu pornograficznego, w innych krajach jest on bardzo mocno rozwinięty. Wielu aktorów +18 uzyskało już nawet status gwiazd. Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że filmy dla dorosłych i te kierowane do szerokiego grona odbiorców nierzadko się przeplatają. Sprawdźcie na którzy aktorzy porno zagrali w mainstreamowych produkcjach. Chyba wszyscy pamiętają, jak zawrzało w sieci po tym, gdy któryś z widzów popularnego w naszym kraju serialu Klan odkrył, że w produkcji, poza doskonale znanymi nam postaciami, gra aktor filmów dla dorosłych. W Stanach Zjednoczonych (i nie tylko) takie sytuacje są na porządku dziennym. Wiele gwiazd branży pornograficznej otrzymało możliwość zagrania w mainstreamowych filmach. I choć zdecydowana większość z nich zebrała mieszane, z naciskiem na słabsze recenzje, to są i takie, które zostały docenione zarówno przez fanów, jak i przez krytyków filmowych. Poniżej znajdziecie listę aktorów znanych przede wszystkim z filmów dla dorosłych, którzy zagrali w popularnych produkcjach filmowych. Gwiazdy porno, które wystąpiły w mainstreamowych filmach Sasha Grey, James Deen czy Ginger Lynn to zaledwie kilka z wielu nazwisk gwiazd filmów dla dorosłych, które dostały angaż w profesjonalnych produkcjach filmowych. Sprawdźcie naszą galerię poniżej. Z pewnością będziecie zaskoczeni niektórymi faktami.
Uliczny Kombajn - Aktorzy filmów dla dorosłych ,Uliczny Kombajn - Wiedza o seksie ,Uliczny Kombajn - Inicjacja seksualna ,Uliczny Kombajn - Lektury ,Uliczny
fot. kadr z filmu „Marzyciele”/ materiały prasowe Filmy erotyczne cieszą się niesłabnącą popularnością. Wśród nich jest wiele kultowych pozycji. Na naszej liście znajdziecie 25 tytułów, które trzeba zobaczyć, czasem więcej niż jeden raz. Ale na pewno przynajmniej choć raz! Film ze scenami erotycznymi to wyzwanie dla całej ekipy. Reżyser czy reżyserka musi pokazać seks w niebanalny sposób, ale i naturalny. Jak wiemy do tej pory kino niestety ma z seksem problem, choć powoli się to zmienia. Na planach filmów i seriali zaczynają pojawiać się koordynatorki i koordynatorzy intymności, czyli osoby odpowiadające za to, aby wszystko wypadło ciekawie, realnie, a przede wszystkim aby było konsensualnie, by granice aktorek i aktorów nie zostały przekroczone. A niestety historia kina zna takie przypadki: głośna jest choćby sprawa Ostatniego tanga w Paryżu, kiedy to Maria Schneider została zmuszona do odegrania sceny seksu analnego, której nie było w scenariuszu czy Życie Adeli, na planie którego reżyser zmuszał aktorki do kolejnych powtórzeń trudnych dla nich scen erotycznych. Jest on na naszej liście, ponieważ to póki co jeden z nielicznych wciąż filmów pięknie opowiadający o miłości i intymności między dwiema młodymi kobietami. Chodzi więc o to, aby nie przekroczyć granic aktora czy aktorki, ale i zadbać o widownię, dostarczyć jej pozytywnych emocji, podniecić. Ale i pamiętać przy tym, by nie utrwalać schematów: jak nierealny orgazm równoczesny po kilku pchnięciach, gloryfikowanie seksu penetracyjnego, stosunki bez zgody zaangażowanych stron itp. Inna sprawa, że warto do fikcji podchodzić krytycznie, pamiętać, że zarówno filmy erotyczne, jak i pornograficzne to czyjaś wizja, zwykle obliczona na to, by była jak najbardziej efektowna. I choć może podniecać, to nie zastąpi edukacji seksualnej i nie odda tego, jak seks wygląda naprawdę. Wróćmy jednak do naszej listy erotycznych evergreenów. Znalazły się na niej filmy doceniane przez widzów i widzki z różnych powodów. Czasem to dramatyczna historia, jak w przypadku Wstydu z Michaelem Fassbenderem i Carey Mulligan. Film opowiada o trzydziestolatku z Nowego Jorku, który zaspokaja wszystkie swoje potrzeby w jeden sposób - za pomocą seksu. Nałóg zaczyna go wreszcie niszczyć i odbierać mu po kolei wszystkie ważne sfery życia. W podobnym kontekście seks pojawia się w obrazie Nimfomanka Larsa von Triera, gdzie grają: Stacy Martin, Charlotte Gainsbourg, Uma Thurman. Przyznam, że to jeden z moich ulubionych filmów ze względu na sceny erotyczne właśnie. Wiele osób krytykuje fabułę, cały koncept, ale trzeba przyznać, że sceny erotyczne są świetne. Jeśli będziecie mieć okazję, zobaczcie ten film w wersji reżyserskiej! fot. materiały prasowe Innym razem w przypadku filmu erotycznego mamy po prostu do czynienia z kolekcją pięknych kadrów, jak we francuskim klasyku Emmanuelle o żonie francuskiego dyplomaty, która urozmaica sobie życie na odległej placówce w egzotycznym kraju, zdobywając doświadczenie seksualne. Najbardziej naturalnym sposobem pokazania seksu na wielkim ekranie, jest wplecenie go w historię miłosną lub emocjonujący romans. Tak dzieje się w filmie 9 1/2 tygodnia z Kim Basinger i Mickey'em Rourke o parze, która spędza ze sobą tytułowy czas, odkrywając to co najlepsze w łóżku. Scena przy lodówce to must see dla każdej pary. Łóżkowych inspiracji dostarczy wam też seans Oczy szeroko zamknięte - film, który powstał, gdy Nicole Kidman i Tomem Cruisem byli jeszcze parą. Główny bohater kłóci się z żoną i wychodzi z domu, by zmierzyć się z różnymi pokusami zdrady. Atrakcyjnym tematem dla reżyserów są także trójkąty. Miłość kilku osób pojawia się w filmie Marzyciele. Rodzeństwo Isabelle i Theo pod nieobecność rodziców zaprasza amerykańskiego studenta, by z nimi zamieszkał. Sprawdźcie tytuły z naszej listy. Czy znacie wszystkie? Zobacz także:
Tuwim dla dorosłych Spektakl teatralno-kabaretowo-zwariowany na Juliana twórczości opartej Tuwima. Teatralna podróż w głąb poetyckiego świata Juliana Tuwima oparta w dużej mierze na wydanym pośmiertnie w 1958 roku zbiorze "W oparach absurdu" - pisanym od lat 20 - tych wraz z Antonim Słonimskim, a zawierającym nieśmiertelne i niestarzejące się zabawy sztuką purnonsensu
Wydawać by się mogło, że filmy dla dzieci w pierwszej kolejności powinny bawić, a nie straszyć. Z reguły tak jest, chociaż zdarzają się momenty, kiedy nawet dorośli odczuwają gęsią skórkę albo przynajmniej czują się dziwnie. Nie chodzi tu wyłącznie o strach, ale poczucie zagubienia, czasem zażenowania, gdy sceny przywołują np. seksualne skojarzenia lub najzwyklejsze obrzydzenie. Dzieci niekoniecznie tak reagują. To, co dla nich jest straszne i odstręczające, niekoniecznie musi być takie dla nas, tak jak ta skórka z gotowanego kurczaka. Większość dzieci się nią zajada, a potem jakoś zaczyna je ona obrzydzać. Mam na szczęście inaczej. Lubię skórkę gotowaną, pieczoną, smażoną, w każdej postaci, ale z kurczaka. Z indyka już nie. Podobnież nie wysysam już szpiku z kości ani nie obgryzam do czysta gotowanych szyjek. A jak jest z niepokojącymi momentami w filmach dla dzieci? Niektóre pamiętam do dzisiaj jako straszne i dziwne, generalnie nieprzyjemne, a inne z kolei zauważyłem znacznie później, już jako dorosły człowiek. Bajki cały czas oglądam i ciągle spotykam fragmenty, które zostawiają we mnie nieprzyjemny ślad do końca niezrozumiałego różowych słoni, Dumbo (1941), reż. Ben SharpsteenPodobne wpisySą takie wrażenia zapamiętane z dzieciństwa, które przez całą resztę życia trudno jest jednoznacznie zdefiniować, a jednocześnie pamięta się je, jak pierwszy pocałunek. Dla mnie są to różowe słonie, stąpające jeden po drugim w jakimś szalonym pędzie do nie wiadomo czego. Kontrowersje wywołuje już przyczyna ich pojawienia się – Dumbo miał halucynacje po spożyciu nadmiernej ilości alkoholu. Jak na Disneya dość odważna sugestia w filmie dla dzieci. Mało tego, słonie się wzajemnie depczą, wychodzą z nich trąby, potem zamieniają się w duchy z ziejącymi pustką czarnymi oczodołami. Przypominając sobie za dorosłości tę sekwencję, poczułem się równie nieswojo, co w wieku sześciu czy siedmiu lat. I wtedy, i dzisiaj po obejrzeniu tego szalonego tańca czuję bliżej niezdefiniowany SmerfyPraktycznie nie umiały mówić, bo charknięcia w stylu „jaaap” nie można nazwać komunikacją. Były efektem działania jadu czarnej muchy. Trudno powiedzieć, co było sensem ich istnienia, prócz bezrozumnego roznoszenia choroby dalej. Tym bardziej wydają się kontrowersyjnymi postaciami, zwłaszcza dzisiaj, kiedy dzieci od najmłodszych lat uczą się tolerancji. Nasze pociechy żyjące zwłaszcza w multirasowych społecznościach, a niedysponujące jeszcze zdolnością abstrakcyjnego myślenia mogłyby z powodzeniem uznać, że w otaczającej ich rzeczywistości osoby o czarnym kolorze skóry w sprzyjających okolicznościach będą zachowywać się jak wampiry i przemieniać białą społeczność w swoich niekomunikatywnych pobratymców. Tym się kierowali twórcy, gdy zdecydowali się jednak zmienić kolor czarnych smerfów na fioletowy. Całkiem słusznie klata Gastona, Piękna i bestia (1991), reż. Kirk Wise, Gary TrousdaleDorośli sądzą, że dzieci są zupełnie niewrażliwe na podteksty seksualne, a to nieprawda, zwłaszcza gdy te podteksty nie pasują do końca do standardu, który obserwują dookoła siebie. A więc gdy pozer Gaston zaczyna wyśpiewywać swoje przechwałki, żeby tylko Piękna go dostrzegła, pozornie nic się nie dzieje. Ale nagle rozdziera koszulę na torsie i pokazuje owłosioną klatę. Śpiewa przy tym, że wszystko ma tak samo owłosione, przy tym znacząco mruga do widza. Jakiś niepokojący dreszcz przechodzi wtedy po plecach, a wyobraźnia zaczyna płatać złośliwe figle. Oczywiste jest, że Gaston chce być na tle Bestii o wiele bardziej atrakcyjny, stąd wzmianka o owłosieniu. Zakładając, że Bestia jest wszędzie owłosiony bardzo obficie, sytuacja widza w ogóle się nie polepsza. Dzieci odczuwają takie wtręty równie emocjonalnie, co dorośli, tyle że nie zawsze wiedzą, jak je ubrać w konkretne obrazy, na co my z pewnością nie narzekamy. Kto i co ma lepiej owłosione? Gaston czy Bestia? Odpowiedź jest chyba oczywista. Pytanie tylko, czy Piękna woli twardą szczecinę czy delikatną, wygoloną Sida, Toy Story (1995), reż. John LasseterNajlepsze straszenie w horrorach polega na zestawieniu znanej nam powszechnie wiedzy czy też pojęć o ludziach, przedmiotach i faktach, których konotacja jest jak najbardziej dobra, z elementami zdeprawowanymi, zmutowanymi, pozbawionymi niewinności itp. Zabawki Sida są pod tym względem mistrzostwem ohydy rodzącej się na poziomie najpierwotniejszym, gdyż dotyczą małych dzieci i stawonogów. Nie pełnią może w filmie jakiejś bardzo kluczowej, destrukcyjnej roli, jednak wystarczy, że ktoś miał odwagę powołać do istnienia takie istoty – nieszczęśliwe, samotne i budzące odrazę. Nie miałem już szansy obejrzeć Toy Story jako małe dziecko, ale na mnie dorosłym obraz wyłaniającej się z ciemności zniekształconej główki niemowlaka wyposażonego w metalowe, pajęcze nogi robi wrażenie. Nie jest to może strach, ale dreszcz, obrzydzenie, niechęć, czyli emocje niewygodnie jątrzące i absolutnie niepasujące do dziecięcego świata.Od 2016 roku trwa czarna seria w branży filmów dla dorosłych. W ciągu ostatnich kilku lat odeszło kilkanaście gwiazd m.in.: Shyla Stylez, August Ames, Yuri Luv, Olivia Novy, Olivia Lua, czy
Filmy, które nie tylko cieszą dziecięce oko czy podcinają krawędź rzeczywistości. Nie bez kozery łacińskie słowo anima oznacza duszę. Animacje wypełniają życiem i prawdziwymi emocjami puste i martwe obrazy. Przekazują nam ponadczasowe prawdy i nauki o życiu, na które, wydawać by się mogło, czujemy się za starzy i za mądrzy. Dodatkowo jest sztuką, która odziewa film w niezwykle estetyczną, wyszukaną szatę, łechcąc nasz zmysł estetyczny. Zdecydowałam się wybrać kilka ciekawych propozycji dla wymagających widzów, rezygnując ze znanych i rozpoznawalnych animacji japońskich. Filmy, które pozwolą dorosłemu wybrać się w sentymentalną podróż i nie zmarnować przy tym swojego cennego, dorosłego z Belleville (2003)Wyjątkowa, wielokrotnie nagradzana animacja Sylvaina Chometa z premierą w Cannes w 2003 roku jest nieco surrealistyczna, fantasmagoryczna. Opowiada historię kolarza porwanego podczas Tour de France. Na ratunek wyrusza jego babcia, pies Bruno oraz staruszki ze słynnego niegdyś jazzowego trio z Belleville. Film nie przyciągnąłby uwagi żadnego dziecka. Jest utkany z ponurych obrazów w szarych, spłowiałych barwach. Mimo iż postacie są oszczędne w emocjach i słowach, dzieło nie wymaga dialogów. Jest w swej skromności zrozumiałe i przejrzyste. Najważniejszą jednak rolę odgrywa tu animacja, która jest prawdziwie makabryczna i groteskowa. Bohaterowie są pozbawieni jakiegokolwiek uroku, jak wyrwani z koszmaru. Przestrzeń zaś jest udziwniona i oniryczna. Kadłuby statku są nienaturalnie wydłużone, miasto Belleville sprawia wrażenie trójwymiarowej Wieży Babel ze swymi piętrzącymi się w górę, przedziwnie skręcanymi i zwężającymi się do nieba budynkami. Mimo iż Trio z Belleville, jak każda bajka, rządzi się swoimi absurdalnymi, infantylnymi prawami, jest wyraźnie wyważona, nieszablonowa i przyjemnie przygnębiająca. Wzbogacony subtelnym humorem i specyficznym urokiem film jest jak szczypta niewinności dla wymagających i dojrzałych widzów. Persepolis (2007)Prosta, skromna, czarno-biała animacja stworzona na podstawie autentycznych wspomnień Marjane Satrapi, młodej Iranki. Film ukazuje początek rewolucji islamskiej w Iranie, wojnę iracko-irańską oczami dorastającej dziewczyny. Produkcja jest dziełem uniwersalnym, przyozdobionym celnymi obserwacjami zdezorientowanej, zbuntowanej Marjane. Mimo iż animacja porusza poważne kwestie krwawej wojny, reżimu religijnego, przed patosem broni się ironią oraz dystansem narratorki do otaczającego ją świata. Rysunki zostały pozbawione jakichkolwiek zbędnych zdobień. Dzięki temu wyglądają autentycznie jak zamglone wspomnienia oraz nie odwracają uwagi od przekazu głównej bohaterki, która prowadzi nas za rękę po swoich wspomnieniach. Persepolis jest nie tylko historią wojny i sprzeciwu wobec narzucanej siłą władzy i obyczajowości. Jest historią zagubionej, dorastającej dziewczyny, której przyszło żyć w ciężkich, nieznanych nam czasach wielkich przemian. Jest nie tylko lekcją historii, lecz także radzenia sobie z wszelkimi przeciwnościami losu. Humor i styl opowiadania Marjane Satrapi łączy się idealnie i uzupełnia z gorzką, trudną historią Iranu, dzięki czemu jest przyjemnym, przystępnym, ale co najważniejsze wartościowym i Max (2009)Melancholijnie śliczna opowieść o przyjaźni, która nie zna żadnych granic. Mary i Max to para, którą dzieli absolutnie wszystko, zaś łączy tylko jedno – samotność. Między ośmioletnią Australijką a czterdziestoletnim Amerykaninem budzi się niezwykła więź, którą listownie będą pielęgnować przez lata, dzieląc się wzruszeniami, obawami i pragnieniem zrozumienia. Początkowo animacja obdarza nas klasyczną nauką na temat akceptacji, przyjaźni łamiącej bariery, odszukiwania szczęścia. Z czasem jednak Adam Elliot przechodzi na grząski grunt, gdzie komediowe sceny łączą się z dramatami i tragediami. Historia relacji, która zmienia oboje na całe życie, sprawia, że na przemian chcemy śmiać się i płakać ze wzruszenia. Precyzyjna, piękna animacja plastelinowa zaś utrzymuje bajkową aurę, z którą uzupełnia się angażująca i smutna historia obojga bohaterów. A świat, choć smutny i bez barw, wydaje się niesamowitym, nieznanym nam miejscem. Pouczający film o słodko-gorzkim życiu, trudach istnienia i osłodzie, jaką niesie ze sobą drugi żółw (2016)Historia Robinsona Crusoe, który zechciał zmienić swoje życie i pozostał na wyspie. Mimo iż dzieło Michaëla Dudoka de Wita narodziło się z kooperacji francuskiego Wild Bunch oraz legendarnego studia Ghibli, nie nosi widocznych znamion japońskiej szkoły Księżniczki Mononoke czy Ruchomego zamku Hauru. Jest to cicha, minimalistyczna opowieść paraboliczna o rozbitku, którego więzienie stało się od dawna oczekiwanym domem. Animacja jest skąpana w słodkiej melancholii, odwołując się do silnej więzi piękna ze smutkiem. Skromne, ale piękne obrazy skrywają w sobie niejeden sens i niejedno pozwalają odkryć. Film czysty i lekki, ponieważ nie pada w nim ani jedno słowo. Sprawia to wrażenie nieskazitelności. Jakby cała otoczka słów była tu całkowicie zbędna. Czerwony żółw jest jak baśń dla dorosłych, która każdego obdarza innym zestawem wrażeń. Jak terapia. Elegancka, dopracowana i z Baszirem (2008)Podobne wpisyNiezwykła, wielokrotnie nagradzana animacja Ariego Folmana jest przejmującym dokumentem krwawej wojny libańsko-izraelskiej. Historia skupia się wokół postaci samego reżysera, który tworzy film na podstawie swoich własnych doświadczeń. Animowany Folman rozmawia z uczestnikami walk, aby przełamać swoją amnezję i przywołać własne wspomnienia, które przez lata trzymał pod kluczem. W wyniku tego dostajemy okrutny obraz mordu, zniszczeń oraz absurdu wojennej przemocy. Dostajemy momentami senną, oniryczną, ale przede wszystkim jednak brutalnie prawdziwą opowieść o koszmarze wojny i próbie ratowania upadającego człowieczeństwa. Animacja również zwraca uwagę i nadaje niepowtarzalny ton filmowi. Pierwotnie nakręcony, następnie namalowany obraz nadaje komiksowy charakter, a jednolite, nasycone barwy nadają nierzeczywistą, wyśnioną aurę. Dzięki temu wojna przenika się swobodnie z konwencją snu. Walc z Baszirem nie jest nasycony niepotrzebną symboliką. Jest prostym manifestem traktującym o niedorzeczności wojennego zniszczenia i rozbitej ludzkiej (2010)Francuska animacja jest najbardziej bajkowa ze wszystkich jak dotąd wymienionych. Prosta i melancholijna historia iluzjonisty, którego sztuka została zasłonięta kurtyną zapomnienia. Mężczyzna pełen pasji i chęci do kontynuowania zawodu wyjeżdża, dzieląc się swoją magią z nową publicznością. Prawdziwa magia zaczyna się jednak w momencie, w którym główny bohater poznaje dziewczynkę, która zostaje zauroczona działalnością iluzjonisty. Wierzy, że jego iluzja jest prawdziwa. Jest to film przesycony nieopisaną tęsknotą za elegancką sztuką iluzjonistów, jak również żalem spowodowanym za szybko płynącym czasem. Ze swoją gracją, dopracowaną i klasyczną animacją Iluzjonista prezentuje się wręcz olśniewająco. Zmusza widza do szczerego uśmiechu oraz nadaje przyjemny, ciepły i sentymentalny nastrój. Jest to urocza historia, która subtelnie przeplata się ze smutkiem. Piękno, które może zostać docenione głównie przez dojrzałych widzów. Idealny na spokojne, nostalgiczne wieczory, opatulony przyjemną, spokojną muzyką. Warto zobaczyć choć jeden show tego wyjątkowego iluzjonisty. A gdy zawieje wiatr (1986)Brytyjska animacja sięga lat 80. i prezentuje się jak stara dobranocka dla dzieci. Historia, przełożona z powieści graficznej Raymonda Briggsa, odwołuje się jednak do poważnego tematu wojny nuklearnej. Spokojny domek pary głównych bohaterów wydaje się być oazą spokoju. Sielankowa wieś daleko od miasta. Wydawać by się mogło, że nadchodząca wojna atomowa przejdzie bokiem jak deszcz. Małżeństwo, według rządowych instrukcji, zabiera się jednak za budowę prowizorycznego schronu. Prosty charakter animacji dodaje mu złudnej niewinności i bajkowości, usypiając jedynie naszą czujność. Jeśli słowo “postapokaliptyczny” kojarzy wam się jedynie z Falloutem czy Neuroshimą, warto zapoznać się z tym filmem, by pozbawić się wszelkich złudzeń oraz zedrzeć fikcyjną otoczkę z motywu nuklearnego. Jest to uderzające dzieło, pozbawione jakiejkolwiek fantastyczności. Mimo delikatnych rysunków i kolorowej animacji film wydaje się boleśnie prawdziwy. Dlatego jest jednym z najbardziej skutecznych manifestów przeciwko wojnie atomowej. Nie kala się zbędną przemocą, ale w sposób dojrzały opowiada o realnym zagrożeniu. Anomalisa (2015)Dwa lata temu film Charliego Kaufmana zrobił spore zamieszanie wśród kinomanów i kinofilów. Uwagę przede wszystkim zwracała piękna szata wizualna. Mimo iż pierwotnie Anomalisa była napisana przez reżysera jako sztuka radiowa, udało mu się finalnie stworzyć ponadczasowy, przedziwny film stworzony jakby z samych halucynacji. Animacja została zrealizowana w specjalnej technice stop-motion, coraz rzadziej spotykanej w kinie. Ma ona jednak swój urok. Michael Stone, mężczyzna w średnim wieku nie wydaje się przyjaznym gościem. Nudna podróż na konferencję marketingową stanie się jednak dla niego szansą na odnowienie i oczyszczenie. Film świetnie łączy motywy egzystencjalne z humorem i oniryczną, surrealistyczną aurą, w której utrzymany jest hotel The Fregoli. Nazwa przybytku nie jest przypadkowa, gdyż ludzie z zespołem Fregoliego postrzegają wszystkich jako tę samą osobę. Film jest traktatem o ucieczce od rozpaczliwej samotności, potrzebie prawdziwej miłości. Najważniejszą kwestią jednak poruszaną przez Kaufmana jest definicja szczęścia. To film lewitujący gdzieś ponad znaczeniami, którego postrzega się na wiele sposobów. Również animacja jest lekka i jakby zamglona, zgłębiająca nierealny ton Kornelia Farynowska
Sekrety pornobiznesu. Tego wolałbyś nie wiedzieć o filmach dla dorosłych. HS. Data utworzenia: 7 marca 2021, 12:06. Udostępnij. Aktorzy i producenci filmów pornograficznych w szczerejArtykuł, który pojawił się w parafialnym periodyku "Pregoeiro" dotyczący problemów w małżeństwie, został omyłkowo zilustrowany zdjęciem dwojga znanych amerykańskich aktorów porno - Jayden James oraz Johnny'ego Sinsa (w branży bardziej znanego pod pseudonimem "Łysy z Brazzers"). Autorem wydania jest 77-letni proboszcz. Gazetka parafialna ukazuje się w parafiach O Grove cyklicznie. Przeznaczona jest dla prawie 1,5 tysiąca wiernych, których autorzy zachęcają do refleksji nad własnym życiem duchowym. Proboszcz odpowiedzialny za dobór treści i zdjęć wytłumaczył, że fotografii szuka zazwyczaj w internecie. Aktorzy filmów dla dorosłych w gazetce dla wiernych Para siedząca do siebie plecami i spoglądająca w przeciwnych kierunkach wydała mu się idealna do ilustracji tematu. "Bardzo często obserwujemy bezużyteczne dyskusje między małżeństwami. Brakuje w nich zrozumienia i zdrowego dialogu" - mówi podpis pod zdjęciem. 77-letni proboszcz twierdzi, że nie wiedział, kim są osoby ze zdjęcia i że najważniejsze jest przesłanie, jakie niesie treść broszury. "Pregoeiro" jest publikowane co 15 dni i dostarczane do domów prywatnych, hoteli, firm i przedsiębiorstw. (El Pais) WPHUB. 19.07.2021 19:25. Wyznanie aktorki filmów dla dorosłych. Oniemieli. 700. Brandi Love, czyli jedna z najpopularniejszych gwiazd filmów dla dorosłych, udała się na wiec republikanów. Spotkała ją tam bardzo smutna sytuacja. O wszystkim "aktorka" opowiedziała na Twitterze. Choć w grach From Software nie brakuje zawartości 18+, to akurat nagość raczej nie jest elementem wyróżniającym nadchodzące Elden Ring. Co zatem z grą ma wspólnego, była już, aktorak filmów dla dorosłych - Sasha Grey? Sasha Grey, a właściwie Marina Ann Hantzis, to w zasadzie już ikona współczesnej popkultury. Ogromną sławę przyniosły jej występy w filmach dla dorosłych, a także ogromny dystans do wykonywanego przez siebie zawodu. Po rozstaniu z branżą porno realizowała się jako wokalistka i aktorka w tradycyjnymi kinie. Zagrała główną rolę w filmie "Dziewczyna zawodowa" Stevena Soderbergha, a także w serialu "Ekipa" od HBO. Obecnie Sasha Grey spełnia się również jako influencerka i pasjonatka gier. W sieci regularnie streamuje swoje dokonania w najpopularniejszych produkcjach. Ostatnio pochwaliła się na Twiterze, że ma już okazję ogrywać Elden Ring, czyli najnowszą produkcję od From Software. Oznacza to, że Sasha Grey na równi z największymi redakcjami na świecie otrzymała możliwość wcześniejszego zapoznania się z grą. Możemy być zatem pewni, że niebawem, była już, aktorka filmów dla dorosłych podzieli się z nami swoimi wrażeniami. Jeśli chcecie zapoznać się z obecną twórczością Sashy Grey, to warto odwiedzić jej kanał na platformie Twitch. Ostatnio można tam znaleźć sporo materiałów związanych choćby z Lost Ark. Zobacz również:Elden Ring DLC - premiera, cena, zawartość. Plotki i fakty, sprawdź co już wiemyElden Ring - patch już dostępny! Ogromna aktualizacja wprowadza istotne zmiany w rozgrywce. Sprawdź, co się zmieniło Elden Ring gift unboxing on stream right now. The excitement is real, a few more days!!!! Then getting into more Lost Ark. ???? Sasha Grey (@SashaGrey) February 20, 2022 (fot. Sasha Grey / Twitter) Reszta graczy będzie musiała poczekać do najbliższego piątku, aby zanurzyć się w świecie Elden Ring. Gra zadebiutuje na PC, Xbox One, Xbox Series X/S, PS4 i PlayStation 5. Zobacz również: Blisko 70% graczy przepłaciło za Horizon Forbidden West na PS5, tylko po co?
